AOÛT – SECOURS – ALIMENTAIRE

Ook afgelopen zaterdag, eind van de middag. Dolend door Paris XX, Ménilmontant,  eindelijk een keer de toegangspoort van Cimetière Père Lachaise bereikt, die juist op dat moment fermé gaat worden, geillustreerd door een heftig bellende vrouw die bezoekers namens de gemeente het terrein af maant. Het koortsachtig bepaalde alternatieve programma wordt een looptochtje naar Parc de Belleville, ons warm aanbevolen door 100% Parijs, één van die vele identieke reisgidsjes. We moeten ook nog iets eten. Een voorbijganger biedt ‘elp aan, die we niet nodig hebben. We begeven ons door een buurt die erg anders aanvoelt dan de arrondisementen onder de tien zeg maar en belanden bij de Notre Dame de la Croix plots in een enorme oploop.

Het lijkt nog het meest op een groep mensen die met hun koffers staan te wachten tot de bus van De Jong Intratours of OAD verschijnt om hun naar hun vakantiebestemming te brengen. Terwijl we verder lopen zien we dat het om een rij gaat, die ook om de hoek van de straat verder gaat. Een ingeslagen autoruitje valt ineens op, en de auto’s hebben nog meer schade dan -zeer- gebruikelijk in Parijs. De rij eindigt bij de ingang van de kerk en -de ontkerkelijking indachtig- vermoeden we ernstiger zaken. De koffers en tassen blijken eigenlijk leeg, en worden kennelijk ter vulling meegesleept.

Beschaamd lopen we verder, ons betrapt voelend over de oneindige welvaart die ons ongetwijfeld afstraalt en wellicht althans voelbaar tot afgunst leidt bij de wachtenden. Een eind verderop maak ik onopvallend toch nog een paar fotootjes, voor bij dit verhaal.

Thuis vind ik dat het inderdaad is wat het lijkt: Het is een activiteit van de ASA, en Elle est destinée à nourrir et accueillir chaque jour durant tout le mois d’août, des personnes et des familles en difficulté, hulp en voedsel voor de armsten van Parijs dus, de hele maand augustus. Voedselbank? Circa 350.000 maaltijden verwacht men, meer dan 11.000 maaltijden per dag! De wijk heeft ineens een ander kleur gekregen, de sfeer bedrukt, de eetlust verdwenen.

De noodzaak om te eten echter niet. We scoren -goedkoper dan bij welke beroemde plaats dan ook- een crêpe bij een ambitieuze jonge ondernemer, en duiken snel de metro weer in om in Bistrot Marguerite  bij Hotel de Ville aan de Seine voor niet eens zo heel veel teveel geld een hapje te eten. Als normale en heel rijke mensen.