Ongeplaatst

De maatschappij heeft baat bij heldere standpunten. Dan weet je waar je aan toe  bent en waar je voor kiest. Onze voetbalclub roept bijvoorbeeld over Respect en Fair Play, en veroordeelt natuurlijk alles wat niet direct aan sportiviteit gekoppeld is; het is een club waarbij iedereen zich thuis voelt en de jeugd kan opgroeien tot volwaardig lid van een hechte buurt.

In de praktijk zie je er weinig van terug. Dat spelers en ouders zich onverantwoord gedragen -niet echt een voorbeeldfunctie zeg maar- wordt formeel luid verworpen, maar er gebeurt weinig mee, terwijl daar ieder weekend wel een aanknopingspunt voor gevonden kan worden. Geen notabele die iemand er op aanspreekt, vaak slechts gegniffel bij de borrel. Een enkeling maakt zich desondanks vrijwillig hard voor de uitgangspunten, soms hoon ten spijt.
Echt geloofwaardig is het standpunt van de vereniging dus niet, en velen zien dat. En met name de jeugd kan best wat normen gebruiken.

Dan is het best goed dat concrete gevalletjes worden aangegrepen om het duidelijk te maken, zodat iedereen weer ziet dat het écht om de sportiviteit gaat, waarbij vrijwilligers en ouders ijk- en steunpunten krijgen aangereikt. Zo schreef vanochtend een bestuurslid onderstaande relativerende column voor de website over een voorvalletje bij de F-jes gisterochtend, die enkele uren later op last van de voorzitter van datzelfde bestuur moest worden verwijderd. Ik was gelukkig op tijd voor een kopietje en onderschrijf het verhaal van harte.

Zomaar een mooie zaterdag begin oktober. Op ons mooie kunstgrasveld spelen 2 pupillenteams een pupillenwedstrijd zoals een pupillenwedstrijd hoort te zijn. Het spel golft op en neer en het plezier straalt van de gezichten van de kinderen af. Beide teams krijgen diverse mogelijkheden om te scoren en het is razend spannend. En dan gebeurt het. Een doelpoging van een van de teams gaat via een van de wielen die aan het pupillendoel vastzit (ivm verplaatsen van die doelen) terug het veld in. De spelers van de verdedigende partij weten niet goed wat te doen met de terugkomende bal. Ze zijn duidelijk in de terechte veronderstelling dat het een achterbal is en wachten eigenlijk op het fluitje van de scheidsrechter. Maar dat fluitje blijft achterwege want de scheidsrechter heeft helaas niet waargenomen dat de bal achter is geweest. De aanvallende partij maakt dankbaar gebruik van de ontstane chaos en schiet de bal in het doel. Doelpunt.

Dergelijke situatie komen ongetwijfeld vaker voor rondom pupillenwedstrijden. Het meest storend vind ik echter dat naast het doel een volwassene stond die duidelijk heeft waargenomen dat de bal onreglementair terug kwam in het veld. Dat gaf deze persoon later ook toe. Waarom hielp deze man de jonge scheidsrechter (16 jaar) niet gewoon? Ik kan maar één reden bedenken: deze ouder was supporter van de aanvallende partij en vond winnen dus blijkbaar belangrijker dan het naleven van de spelregels. En daar kan ik dus niet bij met mijn gedachten. Het is maar een SPELLETJE, niet meer, niet minder.

Bedankt voor het lezen van dit korte stukje.