Mooi geschreven

Geen God die ooit om wreedheid vroeg:
het noodlot is al wreed genoeg.

Ik zit dus veel achter de computer, maar toch ook met regelmaat in de auto. CD-speler ten spijt luister ik dan vooral naar de radio en steek zo van alles op wat ik dan ’s avonds gepopulariseerd nog eens dunnetjes op tv kan zien, wat ik dan dus niet meer hoef.

RadioNPO1 is ondanks alles de zender die dan meestal op staat en hoewel ik me er ook kan storen, bijvoorbeeld aan de beperkte kennis van Rense-wannabee Frederique, die zelf niet beseft hoe schril het contrast is, vind ik het vaak behoorlijk te pruimen, bijvoorbeeld als Lara zelf quasi-naief door de mediawijsheid van een hoge pief prikt of wanneer Jeltje van Nieuwenhoven in De Nieuws BV de gelegenheid krijgt een toepasselijk gedicht voor te dragen. Ze koos voor Campert’s Poëzie is een daad en sloot af met bovenstaande regel, de onomstotelijke slotregel van Leo Vroman’s Vaarwel terrorist vaarwel. Sterk spul wel, die poëzie.

Poëzie is een daad

Poëzie is een daad
van bevestiging. Ik bevestig
dat ik leef, dat ik niet alleen leef.

Poëzie is een toekomst, denken
aan volgende week, aan een ander land,
aan jou als je oud bent.

Poëzie is mijn adem, beweegt
mijn voeten, aarzelend soms,
over de aarde die daarom vraagt.

Voltaire had pokken, maar
genas zichzelf door o.a. te drinken
120 liter limonade: dat is poëzie.

Of neem de branding. Stukgeslagen
op de rotsen is zij niet werkelijk verslagen,
maar herneemt zich en is daarin poëzie.

Elk woord dat wordt geschreven
is een aanslag op de ouderdom.
Tenslotte wint de dood, jazeker,

maar de dood is slechts de stilte in de zaal
nadat het laatste woord geklonken heeft.
De dood is een ontroering.

Remco Campert
Uit: Het huis waarin ik woonde 
De Bezige Bij. 1955 

1 gedachte over “Mooi geschreven

  1. Mooi geschreven inderdaad, Peter. Mooi en toepasselijk herhaald ook; dank je wel!

Je kunt hier niet meer op reageren.