Inzicht

Ik kreeg zo langzamerhand het idee dat ik het allemaal wel begreep: het leven, de samenleving, de standpunten en de fouten. Vijftig jaar van min of meer opletten en observeren en alles aan mekaar knopen. Makkie eigenlijk.

Niks daarvan dus.

Van het ene op het andere moment besefte ik het tegenovergestelde: de wereld is veel en veel te groot en ingewikkeld om in één mensenbrein te doorzien. Mijn dagelijks blikveld is gevuld met grotendeels fatsoenlijke mensen die zich in het algemeen redelijk bewust zijn van wat ze zeggen en doen, dan heb je het dus eigenlijk al over een erg klein deel van de samenleving. Ik besef ook ineens dat dat andere echt bestaat. Een drugsdealer is bijvoorbeeld niet een in wezen verstandig mens dat per uitzondering is afgegleden er opnieuw zou kunnen worden genormeerd, maar is gewetenloos bewust bezig het leven van mensen te vernielen voor geld; ligt daar niet wakker van. Er zijn mensen die de hele dag werkeloos lopen te schelden op slachtoffers op de vlucht waarbij ze zich zelf nog geen procent van hun ellende kunnen voorstellen en als dat wel zo was scholden ze waarschijnlijk nog steeds. Gasten die leven als Elliot Alderson bestaan echt. Er zijn dagelijks mensen bezig om met gevaar voor eigen leven de ellende van de oorlogen te documenteren. Een bomaanslag met 15 doden ver weg betekent ook daar het leven van vele gezinnen dat nooit meer hetzelfde zal zijn als daarvoor. Zij weten wél ongeveer hoe het daar is, ik niet en kan me dankzij hun werk een voorstelling maken.

Het verschijnsel kwam het eerst bij me binnen in 2013 toen de guide ons tijdens de rondvaart op de East River vertelde dat ergens in that building Frank Sinatra een appartement had gehad.130716_nyc2013-821_1000px

Verhip. Dit zijn geen monumentale kantoorkolossen, er wonen gewoon mensen, achter elk raam. Met buren, verdriet, geluk, kans op ziekte en melk die op is. Duizenden, miljoenen, ieder met een eigen unieke wereld die op gezette tijden met anderen kruist. En zoals New York zijn er nog duizenden steden all over the globe. Het leven is niet simpel, er is niet één antwoord, je kunt het domweg niet weten.

Ik geef het dus op. Ik ga de wereld niet geheel begrijpen en ga me maar specialiseren op mijn eigen wereldje. Met dingen die ik zelf zie en begrijp en waar ik zelf iets mee moet. Mensen die ik ken en waar ik meestal toevallig mee te maken heb. Waar ik wat aan heb en die wat aan mij hebben. Van mij geen oordeel over zaken waar ik geen verstand van heb, hooguit een mening hoe dat op mij overkomt. Dat verandert niet.

Dit inzicht, ik moest er vijftig voor worden om het scherp te krijgen. Bescheidenheid past ons allen.