Onderbuik

Zoon heeft drie weken geleden bij het voetballen, of eigenlijk keepen, een bal ongelukkig tegen een linkervinger gekregen. Daarna deed die vinger zeer en stond-ie wat scheef. Dat werd geleidelijk wel minder, maar om te voorkomen dat er wellicht blijvende schade ontstaat toch even langs een huisarts.

Die kon daar ook niet veel van zeggen maar deelde de zorg zodanig dat een doorverwijzing naar de hand-polskliniek gerechtvaardigd was. Daar een afspraak gemaakt voor twee weken later en dat was dus eergisteren.

Deze particuliere hand-polskliniek blijkt een samenwerking van XpertClinic en Handtherapie Nederland, waarbij de eerste de specialisten heeft en de tweede mooi de behandelingen kan doen.

Eerst dus langs de Xpert, die ongezien al wel wist dat er ergens in het gewrichtje wel een scheurtje zou kunnen zitten, in het bot of in de pezen. Het intakeformulier wilde echter meer weten dan dat en tenslotte moest de behandelcode voor röntgenfoto nog toegevoegd worden om te zien dat er inderdaad verder niet zoveel aan hand is. Terug naar de receptie om een bezoek aan de handtherapist te regelen, want er is onbehandeld inderdaad wel wat kans op blijvend last. Een behandeling stelt verder niet veel voor, een spalkje en wat gebruiksinstructies, do’s en don’ts. Hij had eigenlijk wel iets eerder mogen komen…

Uit de krabbeltjes wist de receptie naast een aansluitende therapie-sessie nog op te maken dat er over 3 maanden nog een controle plaats zal moeten vinden, welke afspraak eerst gemaakt werd. Vervolgens weer via de wachtkamer naar de handtherapeut. Deze eveneens frisjonge handtherapeut stortte zich niet op de gekwetste vinger maar dook direct in de diverse digitale dossiers en agenda’s om te bepalen wanneer een behandeling plaats zou kunnen gaan plaats vinden en hoeveel fysiotherapiesessies er verzekeringtechnisch nog in het verschiet liggen dit jaar.

Dat vond ik raar. Als het nodig is, is het nodig, en als het niet hoeft hoeft het niet. Onze therapeut/secretaresse liet al wel doorschemeren dat het hele therapiebudget naar alle waarschijnlijk niet opgestookt zou kunnen gaan worden aan die ene vinger en ik meende daar iets van teleurstelling te bespeuren. Enfin, toen alle seinen op groen geconstateerd waren konden de vervolgafspraken gemaakt worden, eentje met de ergotherapeut voor de spalk en redelijk aansluitend eentje met de fysiotherapeut voor de instructies, oefeningen en do’s en don’ts. En o ja, natuurlijk nog even de medicijnen. Tegen de ontsteking.

Ontsteking?

Nou, legde de therapeut uit, het is geen echte ontsteking maar zo noemen we dat. En daarvoor zijn ontstekingsremmers en dan natuurlijk ook de bijbehorende maagbeschermers. Voor tien dagen.

Dus. Die zagen we niet aankomen. Het leek mij vooral weer een geaccepteerde behandelcode voor onze verzekeraar, een zekerheidje.

Bij het vertrek bleef het gevoel knagen dat deze therapeut in hetzelfde kwartier dat hij bezig was met agenda’s en dekking gemakkelijk de instructies, oefeningen en do’s en don’ts had kunnen geven zodat we eigenlijk helemaal niet terug zouden hoeven komen, wat we dus eigenlijk verwacht hadden. Dan zou er ook niet nog eens een week verloren gaan en zou het herstel al verbeterd kunnen inzetten. En hoeft er niemand verder te haasten of vrij te nemen. Leek ons.

We stonden echter al buiten. Nog even langs de apotheker die voor de 10 pagina’s bijsluiter uiteraard nog twee keer de €7,50 eerste-uitreikingsbonus kan toucheren.

Concluderend gaven deze belevenissen ons de indruk vooral met een commercieel zorgstelsel met gemaximaliseerde behandelinstructies van de firma’s XpertClinic en Handtherapie Nederland van doen te hebben en minder met een een zorgsysteem dat er op gericht is patiënten snel en goedkoop van zere vingers af te helpen. Of dat zo is heb ik niet onderzocht, dat het zo overkomt weet ik wel zeker.