Gadd Band

We werden door de spreekstalmeesteres al gewaarschuwd: het is een hele aardige man. Ondanks de vele jaren in de muziekwereld en de wereldfaam is het een aardige man en dat dat in deze tijden ook wat waard is. Dat het een geweldige drummer is wisten we al wel, maar werd voor de zekerheid toch ook maar gedemonstreerd. Daar kwamen we toch ook voor. Dat het een vrij klein mannetje is dat voor het grootste deel van de bezoekers achter de cymbals verborgen bleef nemen we op de koop toe.

Het bleek nog sterker: het zijn allemaal hele aardige mannen! Ze genoten met veel genoegen na van het concert en het geweldige en hartelijke publiek, dat niet te beroerd was even hartelijk te zingen voor de jarige Kevin Hays. Wie goed doet, goed ontmoet.

Je zou het vroeger een superband noemen, met Steve Gadd (“One of the most influential drummers of all time”), Michael Landau, Jimmy Johnson, Walt Fowler en Kevin Hays, allemaal namen die moeiteloos te googlen zijn tot een lijst met superlatieve vermeldingen, op tour door Europa en tussen Engeland en Italie ook in Hengelo. Het schudden van de handen van deze mannen brengt je in contact met de hele groten als Joni Mitchell, Frank Zappa, Paul Simon, Michael Brecker, Eric Clapton en natuurlijk James Taylor. En hun met Richard Bona ;-).

Deze mannen zijn zo goed dat het vanzelfsprekend lijkt. En aardig. Met gretigheid stonden ze de lange rij fans één voor één enthousiast te woord, poseren voor een foto, zetten een handtekening op meegebrachte LP’s waar ze ook op speelden (ik zag One Trick Pony, Roxy & Elsewhere, Still Crazy After All These Years voorbij komen) of andere merchandise, kriebelden huwelijksaanzoeken op drumsticks, helemaal niets is ze te veel. Ze weten dat ze door gewoon aardig te doen het verschil kunnen maken, het kost niets meer.

Erg dik zijn ze ook niet, integendeel. “Die jongens eten altijd heel gezond en ik dus ook” vertrouwde de geluidsman ons toe terwijl hij ons net als zichzelf op een XL inschatte.