Het is bij vlagen bijna onbedwingbaar. Ik zie ze staan, en vrijwel meteen richt ik mijn vizier en druk ik af. Tijdens het verversen van de back-ups bleek dat ik het al langer doe, en lijkt een duidelijke -onbewuste- rode draad zichtbaar:
- vrouwelijk
- jong
- oosters
- digitaal fotograferend, kijkend met zo’n beeldschermpje
- ten voeten uit
- solitair
En wat meer is: eenmaal gemaakt blijft een aantal me intrigeren. Kom er maar in, Freud!
Zo, de eerste dag van zijn arbeidsverleden zit er op.
Stond daar toch zomaar New Cool Collective Bigband tenorist Wouter Schueler te toeteren bij de antieke maar onverminderd energieke Gibson Brothers op datzelfde festival. Dat is natuurlijk veel goedkoper dan een hele band mee laten vliegen met de broertjes.
Gibson Brothers? Non Stop Dance, Que Sera Mi Vida. O ja.
Het festivalopdemarkt pakt noodgedwongen uit met Boris (“idols winnaar”), omdat retrodisco-act Rose Royce verstek moet. Een prima band, jammer van die piepende zanger, en het te harde geluid hebben we in Middelburg veel en veel beter gehoord.
De markt was zeker niet afgeladen, wat niet aan het weer ligt en wat Frans Bauer naar verwachting morgen vast wel zal lukken.